پیرمرد ایستاده بود دم در و پسر جوان را جلوی همه، بلند بلند نصیحت می كرد؛
وسط حرف هایش هم به مردمی كه برای روضه آمده بودند خوش آمد می گفت.
پسر سرش را انداخته بود پایین و به حرف های پیرمرد گوش می داد.
پیرمرد: نمی گویم ننداز، بنداز، ولی آخه این چیه؟
خب حداقل اسم معصومی،قرآنی، دعایی، چیزی می انداختی دور گردنت، نه این. حیف نیست تویی كه آمده ای مجلس امام حسین، ادای یه عده اجنبی را در بیاری؟ بچه مسلمان را چه به این رفتارها؟
موبایل پیرمرد زنگ خورد و مشغول صحبت شد؛ پسر جوان آرام از مجلس بیرون آمد،
گوشی ام پی تری پلیر را در گوشش گذاشت، صدای مداحی را زیاد كرد
و با چشم گریان وارد كلیسای آن طرف خیابان شد...


اینجا

ممنون از شما اما به نظرم اون قسمت وارد کلیسای اونور خیابان شدش دیگه خیلی تخیلی بود

خیلی زیبا بود ... بزرگان همیشه و در همه جا تاکید کردن کسانی که به مراسم عزاداری امام حسین میان ، مهمان خود امام هستن و کسی حق توهین و یا تحقیر اونها رو نداره ، علاوه بر این در تعالیم دین ما حدود و شرایط امر به معروف و نهی از منکر کاملا مشخصِ

امان از آنهایی که دم از اسلام می زنند و از اسلام هیچ نمی دانند جز اسم آن

بسیار سپاسگزار نرگس خانم

اصل ِ موضوع کلیسا بود .. اگر نبود ، کل ِ داستان مفهومی نداشت ...
ضمنا ..
خیالات آدم ها یک حریم شخصی ...
اینقدر ساده نباید مضحکه ی واژه ی " تخیلی " قرار بگیره ...

خود ِ ما... نه فقط شما .

آنچه که بهش اعتقاد داریم ، همیشه یک اعتقاد نیست .. گاهی یک دروغ بزرگ به خود ِ ما ست
واجبات ..
واجب ِ من این ِ که....،
به خودم دروغ نگم (چه رسد به این که دروغ رو روزها ، بارها ، به دیگران گفتم )
واجب ِ من این ِ قضاوت درباره ی دیگران رو رها کنم و یاد بگیرم من فقط حق دارم درباره ی خودم قضاوت کنم
واجب ِ من خیلی چیزهاست که ما فقط خلاصه ش کردیم به نماز و روزه و امر و نهی
واجب ِ من همون چیزهایی ِ که ما حتی اسم ش رو نگذاشتیم مستحبات