بسم الله الرحمن الرحيم

رب اشرح لي صدري و يسرلي امري
واحلل عقده من لساني
يفقهو قولي


جذب تو شدم و آن نگاه ژرفت كه تا عمق جان نفوذ مي كند و لبخندي كه هر دل افسرده و مرده اي را دوباره زنده مي كند.
پيش از آنكه رهبر و روحاني باشي، امام من بودي.امامي كه خلاصه مهر بود و من جذب مهرت شدم.
و هر چه پيش آمدم،بزرگتر شدي و تمام ناشدني. اما هنوز،لبخندت و نگاهت است كه انسان را اسير وجودت مي كند تا پروانه وار گردت بگردد و هنوز از وراي فاصله ها گرماي وجودت را مي شود حس كرد.
و حسرت بزرگم بر تك تك آنان ست كه بي فاصله صدايت را شنيدند،حسرت نيست، نياز ست؛ به وجودت، به نگاهت، صدايت و آن لبخند نازنينت نياز دارم: امام من،سيد موسي.
من به اندازه همه صور،همه جبل عامل،همه لبنان مي خواهمت.براي اينكه امامم باشي، چراغ راهم در اين وانفساي تاريكي و ريا.
بيا امام من،بيا سيد موسي، تو هم براي آمدنت دعا كن.
براي خوب بودن، براي انسان بودن،براي شيعه بودن تو را مي خواهم.
امروز بيش از هميشه بايد باشي،بيا. بيا كه تجسم مهر را تنها در قاب عكسي نبينم. بيا كه گرماي خورشيد عشق وجودت را حس كنم
بيا كه دلم و وجودم تشنه يك تابش خورشيد است.
بيا امام من،بياسيد موسي صدر


بـرويـد ای حـريـفـان بکشيد يـار مـا را
بـمـن آوريد آخـر صـنـم گـريـز پـا را
بترانه های شـيـريـن بـبـهـانـه هـای زرّيـن
بکشيد سوی خانه مه خوب خوش لـقـا را
وگـر او بوعده گـويـد کـه دمـی دگـر بـيـايـم
هـمـه وعـده مکر بـاشـد بفريبد او شـمـا را
دم سخت گرم دارد که بجادوی و افـسـون
بـزنـد گـره بر آب او و بـبـنـدد او هـوا را
بـمـبـارکـی و شـادی چـو نـگـار مـن در آيـد
بنشين نـظـاره مـی کـن تو عجايب خـدا را
چو جـمـال او بتابد چه بود جـمـال خوبان؟
کـه رخ چـو آفـتـابـش بـکُـشــد چـراغـهـا را
بـرو ای دل سـبک رو بـيـمـن بـدلـبـر مـن
برسان سلام و خدمت تو عقيق بی بها را

اينجا، از سيد خوش سيماي ايران، مسيح لبنان و عزت شيعه مي گوييم: از امام موسي صدر.

كسي كه شهيد چمران او را رمز طايفه شيعه مي خواند. براي دانستن اين رمز است كه مي نويسيم. براي شناختن چيزي كه چمران خورشيد عشق سيد موسي ناميد كه سخاوتمندانه بر همه مي تابد
و امروز اگرچه سي سال است خورشيد را در بند كرده اند، اما هنوز نور مي دهد و دل ها را روشن مي كند.

براي پيدا كردن راه مسلماني از سيد موسي صدر مي گوييم كه نماد تفكر درخشان شيعه بود.
همون كه جرج جرداق مسيحي درباره ش گفت: اگر روحانیون مسلمان ، اسلام را همچون امام صدر تبلیغ می کردند اثری از مسیحیت و سایر ادیان باقی نمی ماند.
همو كه مسيحيان او را خود حضرت مسيح مي دانستند كه براي رستگاريشان آمده!
اما او سيد ايراني بود.....سيد موسي صدر: از سلاله موسي بن جعفر (ع)




*اگر ما توان گفتن داشته باشيم، قطعا همه دل هاي پاك و آگاه و جستجوگر جذب وجود امام مي شوند....براي نوشتن از امام محبوبم از خدايش و خودش مدد مي گيرم.

زندگي نامه: (1)
سيد موسي صدر 14 خرداد 1307 شمسي در قم بدنيا آمد. پدرش آيت االه سيد صدرالدين صدر،جانشين آيت الله حائري، موسس حوزه علميه قم، و از بزرگترين مراجع زمان خود بود.
جد پدري سيد موسي آیت‌الله سید اسماعیل صدر، جانشین آیت‌الله میرزا حسن شیرازی و مرجع مطلق زمان خود بود.
مادرش، فرزند آيت الله حسين قمي،رهبر قيام مردم مشهد عليه رضاخان بود.
جد اعلاي سيد موسي، آيت الله سيد صدرالدين صدر، مرجع بزرگ حوزه اصفهان و استاد بزرگاني چون شيخ مرتضي انصاري بود.
شهيد سيد محمد باقر صدر، مرجع بزرگ معاصر حوزه نجف، كه همراه خواهرش بدست صدام، ديكتاتور سابق عراق به شهادت رسيد، پسر عموي سيد موسي صدر بود.

امام موسي صدر در خرداد 1322 بعد از پايان دوره سيكل و بخش مقدمات دورس حوزه، رسما وارد حوزه علميه قم شد و از محضر حضرات آيات سید محمد باقر سلطانی طباطبایی، شیخ عبدالجواد جبل عاملی، امام خمینی و سید محمد محقق داماد و ديگران استفاده كرد.

در كنار دروس حوزه، سيد موسي ديپلم دبيرستان را هم گرفت و در سال 1329 بعنوان اولين دانشجوي روحاني در دانشگاه تهران، در رشته حقوق در اقتصاد مشغول به تحصيل و در سال 1332 فارغ التحصيل شد.

ادامه دارد.....

محمدامین پورامینی

امام موسی صدر در دل همه جا داشت، او را هیچ گاه فراموش نمی کنم، اصلا با یاد و نامش نفس می کشم و زنده‌ام! ...

رفته بودم وردانیه. وردانیه از معدود روستاهای شیعه نشین اقلیم الخروب، در نزدیکی شهر صیدا در لبنان است.
پیرمردی محترم بود به نام ابو رضا که از نزدیکان امام موسی صدر بود و در مجلس اسلامی شیعی لبنان کار می کرد.این ماجرا را خود برایم گفت:
«امام موسی صدر در دل همه جا داشت، او را هیچ گاه فراموش نمی کنم، اصلا با یاد و نامش نفس می کشم و زنده‌ام!
یک بار با او به کلیسا رفتم،قرار بود آنجا سخنرانی کند. جز ما دو نفر همه مسیحی بودند. از او برای انجام سخنرانی دعوت کردند که در جایگاه قرار گیرد. از جا برخاست وپشت تریبون قرار گرفت.
جذبه و زیبایی او و شیوایی و استواری سخنش به قدری تأثیر گذارده بود که همه را مات و مبهوت خود ساخته بود، تا آنجا که یکی از حاضران مسیحی - که در صندلی پشت سر من نشسته بود - به دوست بغل دستی خود گفت: ببین! نکند که او مسیح باشد!...»
شیوه تبلیغ را بیاموزیم و مردم را از خود نرانیم...

منبع: شيعه نيوز

نيوز[/size]

[/right]

زندگي نامه: (2)
زمستان سال 1332 آيت الله سيد صدرالدين صدر،پدر سيد موسي در گذشت.
در بهار 1333موسي به نجف رفت و تحصيلات حوزوي را نزد بزرگاني چون آيت الله خويي، سيد محسن حكيم،بادكوبه اي و ديگران ادامه داد .تا مرداد 1337 سيد موسي به ترتيب در نجف و قم دروس خارج فقه و اصول را گذراند. هرچند هم دوره اي هايش عقيده دارند سيد موسي صدر پيش از رفتن به نجف به مرحله اجتهاد رسيده بود.

در مرداد 1337 كه به قم بازگشت، هم در حوزه قم مشغول به تدريس شد، هم مديريت مجله «مكتب اسلام» كه اولين نشريه حوزه هاي علميه بود را بعهده گرفت و خود سلسله مقالات اقتصاد در اسلام را در آن نوشت كه موضوع تازه اي در فضاي حوزه بود كه تا قبل از آن كسي به آن نپرداخته بود.
دركنار آن، دبيرستاني هم در قم تاسيس كرد.چون در آن زمان بسياري اين نوع مدرسه ها را نامناسب و باعث بي ديني فرزندانشان مي دانستند و مانع ادامه تحصيلشان مي شدند. موسي صدر دبيرستاني تاسيس كرد كه در كنار درس هاي معمول دبيرستان بحث هاي ديني و تربيتي را هم شامل مي شد. مشابه اين كار را شهيد بهشتي ،همدوره اي سيد موسي در حوزه، در قم انجام داد.

در همين دوران با كمك دوستان حوزه اي طرحي براي اصلاح ساختار حوزه تنظيم كرد، كه با توجه به شرايط آن روز حوزه و مخالفت بزرگاني چون آيت الله بروجردي، مسكوت ماند.

در سال 1338 آيت الله شرف الدين، رهبر شيعيان لبنان درگذشت.
چند سال قبل در سفري كه سيد موسي به لبنان داشت، علامه شيفته او شد و همه جا از او بعنوان جانشينش نام مي برد. بعد از وفاتش فرزندان ايشان طبق وصيت پدر از آيت الله صدر درخواست كردند به لبنان بيايد و اوضاع شيعيان آنجا را سرو سامان دهد.
در همان دوران قرار بود موسي صدر بعنوان نماينده ايت الله بروجردي به ايتاليا برود...اما وقتي به لبنان رفت و وضعيت شيعيان آنجا را ديد، بجاي ايتاليا به لبنان و شهر صور رفت و شد رهبر شيعيان لبنان.



پ.ن: آيت الله صدرالدين صدر در زمان خود از مراجع بزرگ تقليد بود كه همراه با آيات عظام حجت و خوانساري به علماي ثلاث مشهور بودند كه بعد از فوت آيت الله حائري حوزه قم را اداره مي كردند. وقتي از آيت الله بروجردي براي حضور در قم دعوت شد، آيت الله صدر جايگاه نماز خود را در صحن حرم حضرت معصومه به ايشان واگذار كرد و خود خانه نشين شد و مجالس درس را هم در خانه برگذار كرد. تا سال ها بين طلاب اين مثل معروف بود كه آيت الله صدر با اين تعارفات موقعيت خود را از دست داد. هرچند خاندان صدر هرگز بدنبال تصاحب مقام نبودند و بعد از اين اتفاق هرگز كسي جمله اي حاكي از نارضايتي ايشان و فرزندانشان نشنيد.

پ.ن: وقتي از حوزه به لبنان رفت آيت الله خويي گفت: «او اگر دو سه سال ديگر در نجف مي ماند يكي از بزرگترين شخصيت هاي ارزنده علمي شيعه مي شد. مي گفت :« آقا موسي حيف شد.كاش او را نشناخته بودم!.»
آيت الله كه در هنگام درس كمتر اجازه اشكال به طلبه اي را مي داد، وقتي سيد موسي اشكالي داشت مي گفت:«آرام باشيد ببينم آقا چه مي گويد.»

آيت الله سيد صدرالدين صدر، پدر امام موسي صدر

پ.ن: تصميم سيد موسي براي رفتن به لبنان با مخالفت دوستان زيادي همراه شد كه او را آينده حوزه مي ديدند. همان روزها به يكي از دوستانش گفت اگر دعوت به لبنان هم نبود، در حوزه نمي ماندم.
فضاي حوزه و تحمل تنگ نظري ها برايش سخت بود. گفته بود: همه در نجف مانده اند كه مرجع بشوند!
بعدها درباره شهيد بهشتي هم گفت: آقاي بهشتي اگر در حوزه مي ماند، تلف مي شد!

پ.ن: سيد موسي با اينكه فرزند مرجع تقليد بود، اما مكانت مالي نداشت. خانه آيت الله صدر فقط با حصير فرش شده بود.
آيت الله مجدالدين محلاتي، دوست امام صدر مي گويد:« گاهي حتي دو تومان هم نداشت: دو تا يك توماني! وقتي نامزد كرده بود يك شب به منزل ما آمد و گفت مي تواني پنج تومان به من قرض بدهي؟ گفتم قضيه چيست؟ گفت مي خواهم براي همسرم هديه اي بخرم و به تهران بروم.»

در نجف هم وضه به همين ترتيب بود. با اين تفاوت كه بخاطر سرشناس بودن، خانه اش محل رفت و آمد افراد زيادي از حوزوي و غير حوزوي بود و حوزه نجف آن زمان «شهريه» نداشت . موسي صدر بسيار در مضيقه مالي بود. عاقيبت فرش جهيزيه همسر را در بانك رهني گذاشت و وام گرفت. قسط هاي وام را دوبار تمديد كرد.اما باز هم نتوانست وام را پرداخت كند و بعد از دوسال بانك فرش را فروخت!

چه شخصیت والایی داشته امام موسی صدر
چند بیتی به ذهنم اومد خدا قبول کنه انشاالله.......
البته لیاقت داشته باشم ادامه میدم

یکی فرزند بانوی امامت
که از نسل علی(ع) شیر ولایت

عبا بر دوش امامه به سر داشت
امام موسی صدر با صلابت

علم را بر گرفت و سوی لبنان
خودش تک بود دشمن بی نهایت

جهادی کرد با شیطان دوران
شجاعت را رسانیده به غایت

مثال شیر غران در جهادش
امیر بود و سپهسالار امت

یا حق

خاطره:تيمور بختيار (معاون ساواك) توي اتاق كارش نشسته بود و پاهايش را روي ميز گذاشته بود. كجله مكتب اسلام را ورق مي زد و دائما سبيلش را مي جويد. ناگهان مجله را به گوشه اتاق پرت كرد و فرياد زد : از حلقوم قم هم ناله كمونيستي بلند شده! موسي صدر كيست؟ احضارش كنيد ببينم!»
موسي عازم تهران شد و به سازمان اطلاعات و امنيت كشور رفت. گفت «با آقاي تيمور بختيار كار دارم. بگوييد موسي صدر از قم آمده.»
وارد اتاق بختيار شد و در را بست. وقتي از اتاق بيرون آمد،تيمور دست پاچه گوشي را برداشت و به وزير كشور گفت «مجوز مكتب اسلام را دائمي كنيد!»

زندگي نامه: (3) لبنان آن روزها
«به لبنان آمدم تا غباري را كه طي سال ها و دهه ها بر لباس روحانيت نشسته است بزدايم.»
سيد موسي 31 ساله بود كه به لبنان رفت و ساكن شهر صور، شهر مرحوم شرف الدين شد.يكسال اول را به بررسي و شناخت وضعيت لبنان و شيعيان سپري كرد.
چرا كه عقيده داشت «هيچ دعوتي نمي تواند بدون توجه به وضع معيشتي انسان به موفقيت دست يابد.» و مي گفت «مصلح قبل از هرچز بايد واقع را هرچند هم تلخ باشد درك كند.»
و او وضع اسفناك شيعيان را ديد:
لبنان كشور 72 ملت بود.با 16 طايفه مختلف كه جولانگاه كشورهاي مختلف بود كه هركدام حزب و دسته اي داشتند و به دنبال منافع خود بودند و در آرزوي تجزيه لبنان.
اين درگيري ها رزمنده مي خواست و رزمندگانش شعيان فقير لبنان بودند كه براي پولي كه مي دادند، عضو احزاب مي شدند.95% نيروهاي حزب كمونيست لبنان شيعه بودند.
محروم ترين و پست ترين قشر لبنان شيعياني بودند كه از نظر جمعيت بزرگترين بودند اما براساس سرشماري ساختگي زمان اشغال فرانسويان، بعد از مسيحيان ماروني و سني ها سومين قوم حساب مي شدند و كمترين سهم را از منصب ها داشتند:
طبق قانون طايفه اي لبنان،رئيس جمهور از مسيحيان، نخست وزير از سني ها و رئيس مجلس از شيعيان انتخاب مي شد و فقط يك پنجم شغل هاي دولتي به شعيان مي رسيد.زفتگرها؟،كارگران،گداها و واكسن زن هاي كنار خيابان از شيعيان بودند! 80 % روسپي هاي عشتركدههاي بيروت،دختران جوان شيعه بودند كه بخاطر فقر تن فروشي مي كردند!
شيعيان زيادي يا تغيير دين مي دادند و مسيحي مي شدند! يا با كسي از دين ديگر ازدواج مي كردند تا شيعه بودنشان را پنهان كنند.
آن سال ها «شيعه » واژه حقيري بود در لبنان! كه مردمش از دمذهبشان شرم داشتند!

خاطره:
سيد موسي به تمام روستاهاي لبنان، تا دورافتاده ترينشان سر مي زد. روحاني اي بود كه از روستا به بيروت آمده و پايتخت نشين شده بود. او تعجب مي كرد كه چرا مردم امام را تا بدين حد دوست دارند. روزي امام پرسيد:شما از وقتي به بيروت آمده ايد چند بار به روستاي خود سر زده ايد؟» گفت«سالي سكي، دو مرتبه« امام گفت « ولي من در 1 سال بيش از 90 بار به روستاي شما رفته و بارها براي مردم آنجا سخنراني كرده ام!»

خاطره:
ماشين امام يك فولكس كوچك بود و او با آن قد رشيد و بلند بالايش براي نشستن دچار زحمت مي شد. چند بار سوال كردم كه آقاجان چرا اصرار داريد از اين ماشين كوچك استفاده كنيد؟
در جواب مي گفت: «برادر! ما داريم به ديدن مردم فقير و محروم جنوب مي رويم. اگر آنها ببينند سيد موسي با ماشيني شيك و مدل بالا آمده است، احساس كوچكي و حقارت خواهند كرد. نبايد از موضع بالا با مردم برخورد كنيم. بايد با مردم متواضع باشيم. بايد مثل خودشان زندگي كنيم....ما روحانيان بايد كاري كنيم كه مردم با دل و جان از ما استقبال كنند نه با چشم و زبان.»

*خاطره اي از ابوعلي حجازي، راننده امام